Soundtrack van een dinsdagavond
Gepubliceerd in De Standaard - 12 november 2025
Het is dinsdagavond en ‘Unbreak my heart’ speelt in de metrogangen van Brussel. Het is tijd om melancholisch te worden. Ik hoor lichte strijkers en Italiaans. Het is niet de originele ‘Unbreak my heart’, maar de uitvoering door Il Divo. Wie heeft die muziek gekozen?
Het nummer in de metrogang is mijn verrassing van de dag. Ik vind het altijd ook een beetje spannend. Stel je voor dat het heel slecht met je gaat en dat ze dan ‘Bailando’ van Paradisio spelen. Of stel dat het heel slecht met je gaat en ze ‘Here without you’ van 3 Doors Down spelen. Wat is erger?
Het grappige aan de metro in Brussel is dat er blijkbaar toch ergens iemand Nederlandstalig iets in de pap te brokken heeft. Zo heb ik op een zaterdagochtend al eens ‘Het Smurfenlied’ van Vader Abraham gehoord! En ook ‘Zeil je voor het eerst’ van Bart Kaëll! Mijn humeur kon niet stuk. Leve het levende absurdisme!
In de metro zul je nooit twee Nederlandstalige nummers na elkaar horen. Ook op de radio hebben ze systemen om geen drie ballads na elkaar te draaien. Daar worden mensen triest van. Of gek. Het mag nooit twee keer tergend traag zijn. Geen gelijkaardige sentimentele bangers na elkaar. Muziek moet als een carrousel zijn, variërend, het mag niet gaan vervelen, het moet verrassen. Je mag nooit weten wat er komt. Het moet op het leven lijken, up and down, zon en regen, bergen en dalen. Maar soms zijn er dagen van regen, motregen, miezerregen, slagregen, hagelregen, sneeuwregen. Op de radio nooit. Tenzij er een Top 2.000 wordt gemaakt. De Triestigste Hits Aller Tijden. Dat doet nooit iemand.
Ik heb een heel vreemd luisterprofiel. Ik ben op zoek naar niets en wil alleen maar vinden. Wil nummers door de mazen van het net vinden. Wil nummers horen die ik al twaalf jaar niet meer heb gehoord. En als ik dan zo’n nummer heb hervonden, is het als een oude vriend, wil ik alleen maar meer, en draai ik het nummer rond en rond en rond. Vorig jaar kreeg ik mijn Spotify Wrapped. Blijkbaar heb ik 58 keer naar Joe Dassin geluisterd op 20 februari 2024. Zijn er nog mensen die dat doen?
Ik luister in de metrogangen van Brussel naar wat de dag mij geeft. Of wat de muzieksamensteller van de MIVB vandaag voor mij in petto heeft. Want ik wil geloven dat er een echte persoon achter zit. Ik wil niet dat de MIVB software inzet om muziek te regelen. Ik wil geloven in de poëzie van de mens die heeft gekozen om op dinsdagavond ‘Unbreak my heart’ door Il Divo af te spelen ... Al zal het zal waarschijnlijk geen mens, maar een algoritme zijn dat toevallig dat nummer door de luidsprekers stuurde.
Toch ga ik voor de romantiek! Laat mij maar geloven dat de MIVB een klein kantoortje heeft in Brussel waar een oude vrouw plaatjes draait. Ze heet Geralda en heeft cassettes, vinyls, cd’s, en een usb-stick die haar elke dag geleverd wordt, met favorieten van wachtende reizigers. Ik wil een dag in dat kantoor van Geralda gaan zitten en alle parels uit mijn schatkist meebrengen en uitsturen naar de Brusselaars. Ik zal lijsten samenstellen in alle talen en genres. Ik wil dat mensen in de gang van de metro stappen en denken: mijn leven is een film. Ik hoor strijkers en ze zijn voor mij bedoeld. Het leven is nu. Hier ben ik. Dit is mijn soundtrack. Hier ben ik tussen al die andere onbekenden.